Індэксацыя, robots.txt, canonical, рэдырэкты, Core Web Vitals — як тэхніка сайта ўплывае на бачнасць.
Sitemap.xml — XML-файл са спісам URL, якія вы хочаце бачыць у пошуку. Ён паскарае выяўленне новых і глыбока ўкладзеных старонак, але не гарантуе індэксацыю. У карту ўключаюць толькі кананічныя старонкі з кодам 200; абмежаванне — 50 000 URL або 50 МБ на файл. Карту паказваюць у robots.txt і адпраўляюць у Search Console і Яндэкс Вэбмайстар.
Файл у корані сайта задае правілы абыходу: якія раздзелы ботам не трэба сканаваць. Важна: Disallow забараняе абыход, але не індэксацыю — закрыты URL можа патрапіць у выдачу без апісання, калі на яго спасылаюцца. Каб прыбраць старонку з пошуку, патрэбны meta robots noindex пры адкрытым абыходзе. Для абароны даных robots.txt бескарысны: гэта публічны файл, яго бачаць усе.
Тэг rel="canonical" паказвае пажаданы URL сярод старонак з аднолькавым або амаль аднолькавым змесцівам: напрыклад, з UTM-меткамі або сартаваннем. Гэта падказка, а не каманда — пошукавік можа выбраць іншы URL. Тыповая памылка — canonical на неіснуючую або закрытую старонку: тады пошукавік губляе асноўную версію і можа выключыць з індэкса ўвесь раздзел.
Індэксацыя — даданне старонкі ў базу пошукавіка, пасля чаго яна можа паказвацца ў выдачы. Ланцужок такі: выяўленне (спасылкі, sitemap) → абыход → рэндэрынг → ацэнка якасці і дубляў → індэкс. Абыход не роўны індэксацыі: у Search Console статус «Прасканавана, але пакуль не праіндэксавана» азначае, што пошукавік бачыў старонку, але не палічыў яе дастаткова каштоўнай.
Код 404 азначае «старонка не знойдзена». Гэта нармальны адказ для выдаленых URL; 410 паведамляе, што старонка выдалена назаўсёды, і яе звычайна хутчэй прыбіраюць з індэкса. Праблем дзве: «мяккія 404», калі пустая старонка аддае 200, і ўнутраныя спасылкі на неіснуючыя URL. Калі ў выдаленай старонкі ёсць аналаг, лепш паставіць 301-рэдырэкт.
301 — пастаянны рэдырэкт: ён пераносіць карыстальнікаў, ботаў і большую частку сігналаў старонкі на новы адрас. Ужываецца пры змене URL, дамена, пераходзе на HTTPS і склейцы дубляў. Правілы: рэдырэкт вядзе адразу на канчатковы адрас без ланцужкоў, на рэлевантную старонку (не ўсё запар на галоўную) і захоўваецца мінімум год. 302 — часовы, для пастаяннага пераносу ён не падыходзіць.
Гэта тры метрыкі Google па рэальных даных карыстальнікаў Chrome: LCP — загрузка асноўнага кантэнту (добра ≤ 2,5 с), INP — водгук на дзеянні (≤ 200 мс), CLS — візуальная стабільнасць (≤ 0,1). Ацэнка ідзе па 75-м працэнтылі візітаў за 28 дзён. Гэта сігнал ранжыравання, але слабейшы за рэлевантнасць; затое хуткасць наўпрост уплывае на канверсію.
Пажадана. Google умее выконваць JavaScript, але рэндэрынг ідзе адкладзена і патрабуе рэсурсаў, а многія іншыя боты — уключаючы краўлеры AI-сістэм — JavaScript не выконваюць наогул і бачаць толькі зыходны HTML. Калі тэкст, спасылкі і кошты з’яўляюцца толькі пасля працы скрыптоў, частка сістэм іх не ўбачыць. Надзейней аддаваць гатовы HTML праз SSR або статычную генерацыю.
Спачатку знайсці крыніцу: www і без www, слэш у канцы, параметры сартавання і UTM, версіі для друку, аднолькавыя карткі. Потым выбраць асноўны URL і ўжыць падыходны інструмент: 301-рэдырэкт для тэхнічных дубляў, canonical для параметраў, Clean-param у robots.txt для Яндэкса. Унутраныя спасылкі і sitemap павінны весці толькі на асноўную версію.
HTTPS шыфруе даныя паміж браўзерам і серверам: без яго кантакты з формы можна перахапіць у публічнай Wi-Fi-сетцы, а браўзеры пазначаюць сайт як «Не абаронены». Google улічвае HTTPS як сігнал ранжыравання. Пры пераходзе важна паставіць 301 з HTTP на HTTPS для ўсіх URL, абнавіць унутраныя спасылкі, canonical і sitemap і ўключыць загаловак HSTS.
Нічога не знойдзена.
